Araba ile köyden çıktığımızı hatırlıyorum. Telefonum çalıyor, bilmediğim bir numara. İnsanın içini rahatlatan bir ses, Gülden Akıncı. Kendini tanıtarak, Skylife’tan, Dulce de Leche’den konuşuyoruz. Juan, araba kullanıyor; ben heyecanla telefondayım. Buenos Aires yazılarıyla ilgili bizimle görüşmek istediklerini söylüyorlar. Seve seve ağırlıyoruz Akgün Akova ile Gülden Hanım’ı Assos Nar Konak’ta. Kapımızdan girdikleri ilk andan itibaren sanki senelerdir tanışıyormuşuz gibi zengin muhabbetlerimiz. Eh nasıl olmasın? Nasıl bilgi dolu, nasıl verici, nasıl içten iki insan. Biz de onlara en iyi bildiğimizi, kendimizi anlatıyoruz. Sanırım bu noktada, onlar da bu tatlının arkasında böyle bir hikaye yakalayacaklarını beklemiyorlardı. Bu arada bu noktaya kadar biz hala Buenos Aires gezi yazısının neresinde olacağımızı, hatta içinde yer alıp, almayacağımızı bilmiyoruz. Bu kadar değerli iki insanla yollarımızın kesiştiğine şükür ediyoruz ve onları büyük bir keyifle ağırlıyoruz.

Assos, Juan ile benim için her zaman çok değerli olacak. Akgün Bey, yetenekli elleriyle bizi bu değerimizle fotoğraflandırdı. Beraber sıfırdan yarattığımız Dulce de Leche’mizle, Athena Tapınağı ile..

Ve sonra uğurluyoruz onları. Otel açılıyor baharda, biz işe veriyoruz kendimizi. Zaman akıp, geçerken: haber geliyor. Skylife’ta yazı çıkmış.

BUENOS AIRES, BORGES VE ÇANAKKALE !

ADI BUENOS AİRES’LE ÖZDEŞLEŞEN YAZAR BORGES’İN İZİNDEN GİDERKEN BİR ARJANTİN TATLISIYLA ÇANAKKALE’DEKİ ASSOS’A VARAN BİR YOLCULUĞUN ÖYKÜSÜ…

Assos’a varan yolculuk! Biz ! Biz ! Fotoğraflarımız, yazının sonu, tatlımız.. Bir gezi yazısı böyle mi güzel yazılır, böyle mi akar .. ve biz parçasıyız.

Skylife bu! Milyonlar okuyor. Brezilyalı, Avusturalyalı misafirlerimiz dönüşlerinde uçakta bizi görüp, heyecanlanmışlar. Hatta Avusturalyalı çift, görmediğimizi düşünerek, dergiyi alıyor ve scan ederek tüm sayfalarını bize emailliyor! Tüm bizi tanıyanlardan dergiyle fotoğraflar geldi. Tüm yaz, kapımızdan girenler eksik olmadı. ‘Burada bir tatlı varmış?’ En güldüğümüz de, Juan ile fotoğraf bile çektirmek isteyen oldu 1 seneyi geçti, hala ‘Aaa, ben sizi okumuştum’ diyenler oluyor. Bu yazıyı bile yazarken içim içime sığmıyor.

Okumadıysanız, hemen linki yapıştırıyorum. Akgün Akova’nın tüm yazılarını okumanızı da ayrıca tavsiye ediyorum.

TÜRKÇE: https://www.skylife.com/tr/2016-05/buenos-aires-borges-ve-canakkale

ENG: https://www.skylife.com/en/2016-05/buenos-aires-borges-and-canakkale

Her gün bir sürü ürün alıyoruz. Evimizin her köşesinde bir sürü gıda ürünü. Etiketlerinde de mini mini bir sürü yazı yazıyor. Hiç baştan sona okudunuz mu? Bir sebepten yazılılar diye düşündünüz mü? Eh, ben de pek geç öğrendim etiket okumasını aslında. Keşke öğrenciyken marketlere okul gezisi yapsalar da öğretseler bunları. Ama belki önce Jamie Oliver gibi bir okul yemekleri ayaklanması başlatmak gerekebilir. Okul öğretmese de, bizler çocuklara öğretebiliriz. Sadece alerjisi olan çocuklara değil, tüm çocuklara bu bilinci vermek gerekiyor.

İnsan, kendini geliştirdikçe, bilinçlendikçe bazı şeyleri görmeye başlıyor. Biz, bazı markaları evimizde sürekli görerek büyüdük. Süt alındıysa hep aynı marka masamızın üstündeydi. Yoğurt, çikolata, cips, peynir.. Sonra biz bir gün alışveriş yapar olduk ve aynı ürünün başka markalarına göz ucuyla baktık ama yaklaşmadık. O zaman en çok reklam yapan, en çok gözümüzün alıştığı marka mı en iyi? En iyi ne demek? En sağlıklı mı? Herkes yiyorsa, bana da bir şey olmaz mı? Yoksa en çok satan mı?

Artık okuyorum. Fiyatlara da bakıyorum. Bazen bazı ürünlere çok pahalı diyorum, bazen de neden pahalı yerine, neden ucuz bu ürün diye soruyorum. En az kilometre yapan ürünlerden seçmeye çalışıyorum. Bu çok önemli bence. Neden ülkemizde her şeyin üretimi varken, taaaaaaaaaa Zarasasa’dan gelen ürünü alayım. Bize ulaşana kadar çevreye verdiği zarardan mı? Yoksa yerel üreticiyi desteklemek istemediğimden mi? Az daha düşün, yerel üretimi destekle.

Kinoa mesela. Bolivia’dan gelen: http://www.nytimes.com/2011/03/20/world/americas/20bolivia.html

Okumadıysanız, okumanızı tavsiye ediyorum. Kısaca; Avrupa’da meşhur olan kinoa Bolivyalılar’ın yemek kültürlerinin ve sağlıklı olmalarının en büyük parçası iken, şimdi Bolivyalılar kinoa satın alamayacak hale gelmişler. Onun yerine pirinç, makarna yiyorlar. Neden? Çünkü üretimlerinin büyük kısmı Avrupa’ya gidiyor, geri kalan ise yüksek fiyatlardan ülke içinde satışa çıkıyor. Ah bu arada, Türkiye’de kinoa üretimi var artık. Tercih sizin !

Etiket oku. İçindekiler kısmını oku. Ne kadar az satır, o kadar iyi. Ne kadar içindekiler tanıdık sana, o kadar iyi. Artık gofret yiyemez oldum. Tam canım çekiyor, bir tane alıyorum elime. İçindekileri oku oku bitmiyor! Biri bana söyleyebilir mi gofret nedir?! Yiyeni canavara dönüştürebilecek, cadı iksiri gibi malzemeler. Bu noktada ‘bu ürün neden ucuz?’ sorusunu sorabiliriz ve butik çikolata üreticisinin özenle ürettiği gofreti gönül rahatlığı ile yiyebilirsiniz.

Bu sıralar izlemekten zevk aldığım bir program var: Ruhun Doysun. Youtube’dan tüm bölümlerini izleyebilirsiniz. Mehmet Gürs ve konukları, her bölümde ayrı bir konu işliyorlar.

Uzatmadan konuya geleyim. Zaman, Fabrikita Öncesi (2016 Ocak) . Nar Konak’ta, otelimizde kahvaltılara DDL yaptığımız zamanlar. Kışın logolar üzerinde mini çalışmalar yapmıştık. Bir kıyafete girmişti diyelim. Misafirler ziyaretleri sonrasında evlerine götürmüş, tanıdıklarıyla paylaşmış, bize siparişler gelmeye başlamıştı.

1 ay sonra otelin telefonu çaldı.

-Merhaba, Arjantin Büyükelçiliği’nden arıyorum. Juan Segundo Casalins ile görüşebilir miyim?

– Tabii ki.

diyorum ama neler oluyor acaba. Juan’ı geri mi yollayacaklar, sevmediler mi TR’de filan gibi saçma şeyler düşünüyorum.

Sonra Juan güle oynaya İspanyolca telefonda görüşme yapıyor.

Meğersek, Juan Jose Arcuri (O senenin Arjantin Büyükelçisi)’nin önüne, bizim DDL gelivermiş. Yediği DDL’nin ne kadar lezzetli olduğuna inanamayarak, Juan’a:

– Yediğim en enfes DDL’yi Türkiye’de yiyeceğimi hiç tahmin etmezdim. Beni çocukluğuma götürdü ve direk bu işte bir Arjantinli parmağı var dedim ve araştırıp seni bulduk.

Arjantin’de reyonlarca DDL bulabilirsiniz. Fakat talep o kadar yüksek ki, ev yapımı üreten de az, evinde yapan da. Şaka gibi ama biz bile Arjantin’e yanımızda götürüyoruz bazen

Sonra zaten muhabbet koyulaştı. Büyükelçiliğe seve seve hediye yolladık. Bir çok etkinliklerine bizden DDL istediler. Ama o günü ve o telefonu açışımı hiç unutamam. Ne güzel bir jestti. Ama daha büyüğünü 2 hafta sonra yaptı.

Normal bir Assos günü. biz limandan evimize çıkıyoruz. Komşularımızı selamlarken, bir komşumuz bizi durduruyor.

– Gizem, sizin süt karamelini televizyonda gördük.

– Nasıl? Nasıl?

içinden şaşırmıştır. Nasıl olur ki, biz evde yapıyoruz, başka da bir yerde satmıyoruz etmiyoruz.

– Ben sana atacağım, programın adını aklıma gelince.

Buyrun bakın. Biz tabii izledik ve kavanozumuzu görünce kendi kendimizi alkışlayıp, zıpladık yerimizde. Ne büyük sürpriz ve ne büyük tesadüf. Ya görmeseydi biri, ya bize haber vermeseydi. Hiç bilmeyecektik!

2014 sonbaharında bir logomuz olsun dedik. Önce acele ettik, Dulce de Leche markasının patentini tescillettirdik. Bunun için de bir logo hemencecik yapıştırdık. O da Juan’ın ressam kızkardeşi Maria Casalins’in inekli bir tablosundan alıntıydı. Sonra Juan başladı inekler çizmeye. Yüzlerce inek. Memeli, memesiz; mavili, mavisiz; önden, yandan.. Juan elle çizdi ama ihtiyacımız olan çok yetenekli arkadaşımız, ilüstratör Deniz Ayaz’dı artık. Bilgisayara geçirdi, çizimi temizledi, detaylarla keyfine keyif kattı ineğimizin. Fontu seçti, düzenlendi, profesyonel bir çizgiye oturttu ve tataaaaa !

Arjantin mavisi benekli süt ineğimiz aslında Assos’un kekik kokan otlarıyla besleniyor. Taze sütünü bize sağlıyor ve biz de kavanozlara Dulce de Leche’leri dolduruyoruz.

Sıkılmıyor musunuz?

Bir günde herkesin 24 saati var. Assos’ta 24 saati kısa kılacak dış etkenler (trafik, kalabalık, betonarme..) minimum olduğu için bize günler daha uzun. Biz 1 günde 10 iş bitirebiliyorken, şehirlerde o 10 iş belki de 2 hafta alıyordur. Misafirlerimiz tatile geldiklerinde Assos’un sakinliğini, sessizliğini benimsiyor; yavaşlıyor ve vücutlarına doldurdukları doğa enerjisi ile şehre geri dönüyorlar. O yüzden sanki bizi 12 ay tatildeymişiz gibi düşünmeleri şaşırtıcı değil. Ama doğru da değil. Sanırım Assos’a ayak bastığımdan beri hem daha çok çalışıyorum, hem de daha çok koşturuyorum ama hem de durup, hayatın keyfini çıkarabiliyorum. Hepsini de bir güne sığdırabiliyorum istersem. Koşarken ben bana çelme takan yok. Durup, gün batışını izlerken gözüme takılan bir inşaat yok. Çalışırken bana saati hatırlatacak limitli bir yemek aram yok. Ya da Fabrikita’ya giderken 17 km hiç bir zaman 10 dakikalık bir yolculuktan uzun olmadı.

Bir örnek: biz siparişlerinizi hazırlayıp, 5-6 koli DDL’yi Fabrikita kapımızın önüne koyup Assos’a evimize dönüyoruz. Kargocumuz Sami’ye kargomuz var diyoruz ve günümüzü bitiriyoruz.

Misafirlerimiz de vardı otelde. Hep beraber şaşkınlıkla hem o kavanozlara, hem de Juan’ın bitik haline bakıyorduk. Kaşık kaşık denedik. İ-na-na-ma-dık! Nasıl bir şeydi bu!!! Annem de sütlaç çıkardı: Of bunun üzerine de nasıl yakışır! O gün başladı Dulce de Leche’nin gizemi. Juan bile ilk defa pişirdiği DDL nin ne kadar iyi olduğuna inanamamıştı! Çünkü en son anneannesi hayattayken, o küçükken ev yapımı ve taze inek sütünden DDL yemişti. Kuşkusuz Assos’un mis gibi kekikli otlarla beslenen ineklerinden aldığımız sütün imzası vardı tadında. 2 gün sürmedi, ilk üretiminin tüketilmesi.

Juan için çok duygulu bir andı. Herkes ile ‘ev’ inin tadını paylaşmak ve beğenildiğini görmek.

‘No matter where you come from, there will always be one food that is a part of your life- the flavor of comfort, where just a taste represents home’. -Josephine Caminos Oria